Steeds meer moeite heeft ze om overeind te blijven. De vrouw die door de mensen om haar heen word gezien als een sterke persoonlijkheid met het hart op de juiste plaats, en vol humor ligt steeds vaker s’nachts wakker. Ik maak me zorgen om haar, en ik denk velen met mij. De vrouw die volop in het leven staat en ook behoorlijk wat mensen in haar omgeving heeft die er voor haar zijn, brokkelt stukje bij beetje af. Ik heb bewondering voor haar kracht, ze trekt overal aan de bel, laat echt van haar horen maar echt hulp krijgt ze nergens.

Als we terug kijken op haar leven is dat een heftig verhaal, ja zegt ze….maar het heeft me wel gemaakt tot wie ik nu ben. Niks anders dan diep respect kan ik voor haar hebben, maar het gevoel van pure machteloosheid laat ook mij niet meer los.

De laatste 2 jaar zijn voor de vrouw jaren van tegenstijdigheden, op het gebied van werk alleen maar groei. Ongelofelijk wat ze heeft bereikt. Maar in de privé sfeer doffe ellende, de situatie wordt alleen maar heftiger en niemand heeft “de oplossing”. Alles heeft ze gedaan, en vooral gegeven maar ik zie dat de kracht van de vrouw die iedereen zo bewonderd hard aan het opraken is. Dan bekruipt me een gevoel van woede, en ik schaam me voor de hulpverlening in Nederland. Het land van de regels…

De hulp laat veel te wensen over. Lange wachtlijsten, jeugd instellingen die de naam mijn inziens niet waard zijn. De hulp word aangeboden, maar je staat met zo makkelijk weer op straat als blijkt dat je teveel problemen hebt. Het is een dagelijks terugkerend probleem voor de vrouw. En alsof dit nog niet genoeg is zijn er in Nederland tegenwoordig regels en wetten waar je vol onbegrip en vooral ongeloof, stijl van achterover slaat. In Nederland moet er eerst “iets” gebeuren voordat men kan ingrijpen.

Ik heb persoonlijk absoluut geen idee hoe ik deze vrouw kan helpen, er voor haar zijn is in de verste verte niet voldoende. De klappen die ze krijgt komen steeds harder aan. En we kunnen allemaal zeggen; ik stond erbij en ik keek ernaar….. Haar leven is nooit echt over de spreekwoordelijke rozen gegaan. Maar het is een vechter, alleen maak ik me zorgen over hoe lang ze dit nog volhoud….

Het is al weer een hele tijd geleden dat er een blog is verschenen van mij. Het is echter niet zo dat er niks gebeurd is….tijd dat is het, of iedergeval dat de tijd me ontbreekt om er eens even voor te zitten.

Sinds het laatste blog is alles anders….de thuis situatie, op het werk en ja, zelfs hoe ik met alles omga! De situatie thuis is privé, dat is alleen voor mijn directe omgeving. Verder met het werk, ik werk het laatste half jaar 32 uur per week. 16 uur bij het FACT, daar bezoeken en begeleiden we de mensen thuis. Ook cliënten die momenteel zijn opgenomen krijgen onze aandacht, maar vooral de zorgmijdende cliënten zijn een punt van aandacht. Afwisselend werk ja….dat kan je wel zeggen. Cliënten contact opbouwen, daar moet je de tijd voor nemen, of het nu huisbezoeken zijn of op een gesloten of open afdeling. Het bijzondere ervan is dat je nooit weet of de afspraak doorgaat, soms komen cliënten niet op een afspraak of zijn ze niet thuis. En weet je…..elke dag weer verbaas ik me, dat ik er zomaar mee om ga. De andere 16 uur werk ik op een open DD( dubbele diagnostiek) afdeling, de borderline afdeling is er niet meer. Ik heb er moeten zoeken naar mijn plek in het team, en met de cliënten. Het is best pittig, maar langzaam aan ga ik ook daar mijn draai vinden.

Kom ik zomaar al schrijvend tot de volgende conclusie; ik ben gegroeid, ik nu kan zeggen ja ik heb ervaring met DD  ik was verslaafd en ja….ik had borderline. Nee ik heb niks cadeau gekregen, heb er keihard voor moeten vechten. Maar ik sta nu ergens, ik voeg iets toe. Al mijn twijfels en mijn onmacht en verdriet heeft er alles mee te maken dat ik mens ben. De frustraties, daar lopen mijn collega’s net zo goed tegen aan. Dat wil niet zeggen dat ik overal zo makkelijk doorheen fiets hoor….

De laatste tijd was ik heel erg onzeker, was erg mijn kluts kwijt, maar ik ga door. Het is niet vreemd dat je hele leven op zijn kop staat. Er is nogal wat gebeurt het laatste half jaar. Ergens moet ik nog een weg vinden in het verwerken van de emoties. De rust vinden om even stil te staan om  iets te relativeren en of te verwerken. Dus ik ga er mee aan de slag! Ik ga alles geven om de thuis situatie aan te pakken en geloof me dat word een hele moeilijke zware klus. Ik ga op mijn werk doen waar ik goed in ben, er zijn voor de cliënten. Wat het laatste betreft, hoe ik met mijn gevoelens, gedachtes en gebeurtenissen moet omgaan….daar heb ik mensen voor in mijn leventje, en ik ga maar eens even tijd nemen om met deze mensen stil te staan bij de rompslomp van de dag.

Ik hoop dat mensen die mijn blog lezen er ook wat aan hebben, ik hoop dat ik kan blijven helpen. Ik wil graag hoop geven….Je hebt borderline, maar je bent het niet!!

3 weken geleden is mijn zoon terecht gekomen in crises opvang. Door zijn gedrag kon hij niet meer op de leefgroep Fiesole te Teteringen blijven. Hij dreigt nu van crises naar crises te gaan tot er na 6 maanden mogelijk plaats voor hem is in Oss, psychiatrisch/pedagogisch De Boekel oosterpoort. Er is geen diagnose, wel hechting stoornis en ernstige gedrag stoornis bovendien is zijn geweten niet goed ontwikkeld.

Even een korte impressie van de hulp tot nu toe:

2001- gezinsopname Kompas te Barendrecht

2002- Dagbehandeling RMPI Hellevoetsluis

2003- crises opvang Goes

2004- crises opvang Dordrecht 2004-Aansluitend crises opvang Hoek van Holland en per juli opname Horizon Mkt Oostvoorne

2007- gezinshuis Alphen aan de rijn ( Hij paste niet in het gezin…is toch geplaatst)

2007- crises opvang horizon Rijnhove Alphen aan de Rijn

2007- terug geplaatst Horizon Mkt Oostvoorne

2009- Laanzicht de zuidwester Teteringen ( Hij past door zijn problemen niet op de leefgroep, is toch geplaatst)

2010- crises opvang Balsedreef Bergen op Zoom

Mijn zoon slikt al vanaf zijn 7 de jaar Risperdal en heeft nu Dipiperon druppels 3 x daags 6 druppels 

Update:

Woensdag 16 juni om 16.40 telefoon van Charlotte van Laanzicht. Ik moet mijn zoon per direct ophalen vanaf de Balsedreef te Bergen op Zoom. Dit is crises opvang, waar 16 tot 18 jarige jongeren verblijven. Het gedrag van mijn zoon is zo dat hij er niet langer kan blijven. Nogmaals hij is 13 jaar! Een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving….Op school speciaal onderwijs cluster 4 is hij ook niet te sturen. Hij is geschorst, niet de eerste keer en dit maal 1 week.

Ik weiger hem te halen omdat ik als ouder hem niet kan bieden wat hij nodig heeft. De zuidwester heeft zorgplicht en kan en mag mij niet voor deze keuze stellen. Er wordt gezegd; Als je hem niet komt halen, komen wij hem brengen! Zelfs als ik zeg dat ik niet in staat ben mijn kind op te vangen word er geen rekening mee gehouden. En is het MIJN verantwoording als ze hem op de stoep laten staan.

Iedereen, lees school- leefgroep- crisisopvang – GGZ Brabant en Jeugdzorg ziet een jongen die aan het ontsporen is. Er is nergens plaats voor hem in Nederland.

Dus wat doet men? Stuur hem naar huis, en wacht op een volgend ( familie) drama.

Dan is er wel hulp in Nederland maar ja……..

Blij zijn. Boos zijn. Teleurgesteld zijn. Zenuwachtig zijn. Verdrietig zijn. Enthousiast zijn. Verliefd zijn. 

Iemand graag zien. Iemand echt niet mogen. Iemand in de buurt hebben waar je iets voor voelt…..en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn de gecompliceerde gevoelens van de mens! Zeker als je de diagnose borderline hebt zijn deze emoties en gevoelens vaak niet te plaatsen. Ik herken dit van mezelf, en nu nog steeds moet ik dagelijks op mijn hoedde zijn om er niet in te verzuipen……

Lang heb ik de emoties niet herkent, en er zeker niet op de juiste wijze mee om gegaan. Jaren heb ik ze ook bewust weg gestopt al dan niet met muren of verslavende middelen. Soms zou ik best nog wel eens achter een muurtje willen zitten, en wachten tot ze over zijn. Maar door bloed, zweet en tranen en kei hard werken. Vallen en opstaan en alles wat er bij hoort ben ik nu zover dat ik blij en trots op mijn gevoelens en emoties kan zijn.

Blij zijn kan ik nu goed, ik kan intens genieten van blije momenten. Of het nu is om iets voor een ander te doen, of genieten van een mooie zonnige dag. Boos zijn lukt me ook goed! Tja, nu ben ik vaak terecht boos en kan dan goed opkomen voor gerechtigheid. Vroeger was ik boos…liep ik weg…en gooide meestal alle deuren dicht en was ik vreselijk koppig. Enthousiast ben ik ook! En ja…je mag het best nog wel impulsief noemen maar wat is daar mis mee? De laatste verliefd zijn, uhmmm dat komt en gaat. Meestal zie ik nu in dat er een verschil zit in iemand graag om je heen hebben en iemand waar je dan ook zelfs iets voor kan voelen. Maar dat is gewoon vriendschap….héhé wat een opluchting dat ik nu weet wat vriendschap is! Ik kan nu zeggen ik ben een mooi mens, en ooit zal ik mijn liefde kunnen delen met een partner. Geen hopeloze acties meer met” despered” zoeken naar diegene op dat witte paard. Ik heb nu vrienden om me heen en dat is niet gek, want sjezus ik ben de moeite waard toevallig.

In mijn werk hoop ik dat ik iets mag betekenen, door de herkenning hoop ik dat mensen van mij leren. Door te zien en te ervaren dat het anders word wanneer je er mee aan de slag gaat. Nee makkelijk is het niet maar wel bevrijdend wanneer je na een tijd terug kan kijken naar jezelf.

Weken, zo niet al maanden ben ik sprakeloos als men mij vraagt; wat is dat nou ervaringswerker? Wat doe je dan zoal?

Waarom vind ik het moeilijk om dit uit te leggen? Misschien omdat het zoveel betekent. Omdat je geen lopendeband werk doet, wat wel erg goed is uit te leggen. Je bent 16 uur per week bezig met kwetsbare mensen. Mensen met wie je zo’n klik hebt. Omdat je donders goed weet en begrijpt waar ze mee worstelen en wat hun valkuilen zijn. Je voelt hun machteloosheid, en het enige wat ik ze wil geven is ” het er zijn voor de ander”. En of dat nu een gesprek over koetjes en kalfjes is, een emotionele betrokkenheid bij een crises of met humor een situatie doorbreken is. Mijn openheid, mijn vertrouwen, mijn kwetsbaarheid en zeker mijn humor dat zijn denk ik mijn sterke kanten. Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik terug kijk naar een jaar of 6 geleden….Volop in de depressie, eerste klas borderliner! Nooit sprak ik over mezelf. Nooit liet ik mij zien. Maar door acceptatie en keihard werken sta ik waar ik nu sta. En dat is ook wat ik wil meegeven aan de mensen waar ik mee werk. Het is een hele goede combi, de samenwerking met geschoolde collega’s en de rol van een ervaringswerker.

**** verhaal van collega ****

Mijn schrijverstalent blijft niet onopgemerkt zo ben ik laatst benaderd om een stukje te schrijven voor iemand. Het raakte me best wel dat dat werd gevraagd aan mij. Niet dat ik me zo vereerd voelde dat ik dat mocht doen, maar juist de persoon die vroeg of ik dit wilde doen raakte me ontzettend.

En dan te bedenken dat het eigenlijk gewoon om een collega gaat, nou ja gewoon…gewoon…

Het is een collega die me wel wat doet en ook wat met de cliënten doet. Ik voel dat u denkt wat doet diegene met mij of met anderen. Het gekke is dat dat niet is uit te leggen in zomaar een stukje, terwijl ze wel nonchalant vroeg of ik zomaar een leuk stukje wilde schrijven voor haar.

Best dubbel eigenlijk dat ze me zomaar aan een opdracht zet alsof het niets is. Ik weet dat ik het zelf accepteerde, maar ik kon haar tinteling in haar ogen niet weigeren. Die blik in haar ogen, dat doet wat het houdt je bezig. Dit maakt ze ook los bij de populatie op de afdeling. Ze zegt iets, ze kijkt, ze gunt mensen een blik en dat doet ook wat met hun. Het lastige is dan wel dat dit nauwelijks te omschrijven is. Maar ze spreekt en het laat je niet los. Ze denkt en er gebeurd iets. Ze zucht en ze zet je op andere gedachten.

Ik weet dat dit niet voor iedereen te volgen is, maar beter is het denk ik niet uit te leggen. Het komt erop neer dat ze even iets aan mij vraagt en het laat met niet meer los, het houdt me bezig, er gebeurd iets.

Jammer dat ze met die ‘puppyogen’ van haar even iets aan me vraagt, waardoor dit ontstaat. En ik had een mooi stukje beloofd maar dat zit er helaas niet in.

Eigenlijk heb ik me gewoon beet laten nemen. Ik kom erachter dat deze persoon meer verdient dan zomaar een leuk stukje, maar omdat ze er wel om vroeg speciaal voor haar even iets uit mijn mouw te schudden, (want zo ben ik dan ook wel weer een leuk stukje) kan ze krijgen wat ze hebben wil.

Dus Petra asjeblieft hier heb je “zomaar” een leuk stukje. (Heb je nou je zin?)

Het is vrijdagmorgen, ik zit met een bakje koffie achter mijn laptop. En ik zit te genieten van al die mooie momenten die op dit moment in mijn leven zijn. En met een zeer trots en fijn gevoel , kan ik puur genieten van het NU.  Ik kan het toch niet laten om een gedachte in me op te roepen van een paar jaar geleden.  Wat is het een “rijk” gevoel dat ik zo kan genieten NU.  Ik kan jullie vertellen dat dit echt een jaar of 4 geleden niet had durven dromen dat ik nu zo goed met mijn borderline stoornis zou kunnen leven. Altijd was ik in de onderstelling dat alles mij overkwam en ik absoluut geen grip of controle over mijn depressieve buien of wisselende stemmingen. Mijn impulsieve acties en altijd achterdochtig of onredelijk. En als iemand zwart-wit naar oplossingen zocht was ik het wel.

Vandaag zit ik dus met een heerlijk gevoel en dat is niet voor niks hoor!! Van de week weer lekker plannen gemaakt voor op de afdeling. Ik ga Lotgenoten contact en een cursus Herstellen doe je zelf aanbieden. Ja ik….die een dik jaar geleden nog niet kon spreken in het openbaar. 

Van de week keek ik thuis uit het raam, en zie dat mijn voortuin totaal is opgeknapt en winterklaar gemaakt door de buurman. Telkens als ik door de voordeur vertrok of thuis kwam schaamde ik me voor de staat van mijn tuin. Alle tuintjes in de hele straat zijn keurig onderhouden…maar die van mij was echt heel erg! Ik ging meteen naar de winkel, kocht een doosje MERCI en belde aan bij de buurman, die ook al behoorlijk op leeftijd is. Hij was verrast met de chocolade…..dat had je toch niet hoeven doen zei hij. Je bent een fijne buurvrouw en wij vinden het fijn dat jij interesse hebt in ons leven en ik doe graag iets voor je terug want het gaat zo goed met je de laatste tijd. We hebben zoveel respect voor je…..nou lieve buurman dat heb ik ook voor jou dus merci dat je er bent!

De volgende dag ben ik zelf de andere kant van mijn tuin gaan doen, en de ramen gaan zemen omdat dat echt nodig was, maar al die tijd kon ik er niet bij vanwege het onkruid wat anderhalve meter hoog stond!  Een paar jaar geleden zou ik een paar weken me niet laten zien door de buren. Ik zou me heel erg rot hebben gevoeld. Ik had nooit de rest van mijn tuin gedaan uit schaamte en als ik heel eerlijk ben had ik mijn geld voor boodschappen uitgegeven voor een super grote bos bloemen en een mega doos chocolade die ik had laten bezorgen, en dan waarschijnlijk zonder kaartje!

Zo heb ik de laatste weken heel wat overwonnen door hulp te vragen en deze ook aan te nemen. Ik ben een “rijk mens”. Ik heb zulke lieve mensen om me heen. Een schat van een zus die spontaan aanbied om een weekeind voor mijn zoon te zorgen, en zo kan ik eens voor mezelf kiezen. Nou geloof me als ik zeg dat dat laatste, een super overwinning is. En dan de stress die ik zou hebben als ik ergens heen moet en ik weet de weg niet. Ik zou dagen wakker liggen, en de meest onlogische oplossingen zoeken. Nu kan ik zonder schaamte of schuldgevoel een TOM TOM gaan lenen! Mijn auto moet voor 400 euro worden gemaakt….en nu heb ik 2 lieve mensen die me het geld lenen. Zo kan ik nog wel even doorgaan maar ik geloof dat het wel duidelijk is.

Ik kan om me heen kijken en oprecht genieten van het NU

Radar is een informatie blad van Emergis. Kort geleden zijn mijn teamleider en ik geïnterviewd, over de herstelgerichte zorg op onze afdeling. Je kunt dit interview lezen door op de onderstaande link te klikken. Het PDF bestand kan je in/uit zoemen….anders sta ik wel héél groot op je beeldscherm!

Download IMG.pdf 

Voor de tweede keer ben ik vorige week uitgenodigd om mijn persoonlijke ervaring met het CSP ( crises signalering plan) te komen vertellen. De naast gelegen afdeling heeft voor de tweede keer de module CSP aan de cliënten aangeboden. En tijdens de eerste bijeenkomst is mij gevraagd een ervaring te delen. Het plan is een hulpmiddel om op tijd in te grijpen, wanneer je “niet goed in je vel zit” of dreigt te verdrinken in je depressie.

Aangezien ik op mijn weblog mensen wil helpen, ga ik hieronder mijn verhaal met jullie delen…..

Tja…het crises signalering plan ( CSP) . Daar wil ik wat over vertellen, ik heb er ook mee gewerkt! Op het moment dat ik een BOR ( bed op recept) intake deed was er ook crises signalering plan. Op het moment dat ik hier mee aan de slag ging zag ik zelf nog niet echt het nut ervan. Ik was er erg van overtuigd dat alles me overkwam. Volgens mij kon ik er echt niks aan doen als ik in crises schoot. Het heeft best een tijd geduurd voordat ik er daadwerkelijk voor open stond. Ik noem het maar even koppigheid, want ik was héél erg koppig! Ik had dus de lijst ingevuld maar lag nog steeds dagenlang op mijn bed en voelde me erg depressief. De lijst met daar toch heel duidelijk zwart op wit de “oplossing” van me beter voelen hing keurig in de woonkamer op de kast.

Ik viel steeds na het weekeinde als mijn zoontje thuis was geweest in een diep zwart gat. Ik voelde me waardeloos en nutteloos. Steeds werd ik door mijn vriendin gewezen op het feit dat ik er zelf voor koos. Dat maakte me in het begin super boos. Ja, hoor…was het maar zo simpel om volgens mijn lijst een bakje koffie te gaan drinken bij een kennis, of even met de hond naar buiten. Een dvd kijken of iets doen voor mijn buurvrouw.

Maar nu kan ik met volle overtuiging zeggen…JA het werkt! Het is een goede hulp zo’n crises signaleringplan. Ik was immers nog niet bekend met het feit dat je door middel van afleiding zoeken je beter gaat voelen. Ik was al die jaren gewend om vol in mijn depressieve buien mee te gaan. Het hoorde bij me…het was een deel van me. Het is een proces van loslaten van je oude gewoontes en het aanleren van nieuwe vaardigheden.

Maar door je bewust te worden, en te zoeken naar kleine dingen die je gedachtes afleiden voel je dat je steeds beter in je vel gaat zitten. Natuurlijk is dit een proces en gaat het met kleine stapjes. Maar ik ben er van overtuigd dat wanneer je in gaat zien dat het werkt, je inderdaad een keuze hebt.

Wat ik nog als tip wil mee geven is:

Maak je CSP op het moment dat je je goed voelt. Zo is het makkelijk om te weten wat je nodig hebt als het niet zo goed gaat.

Zorg dat je plan haalbaar is, daar bedoel ik mee als een dvd kijken voor jou op een moeilijk moment helpt , zorg dan dat deze al klaar ligt dat je niet eerst naar de videotheek moet en een film uitzoeken.

Maak het zichtbaar, hang je CSP op de kast in de woonkamer, naast je bed of op de keukenkastjes. Zo raak je er sneller mee vertrouwd.

De persoonlijke groei gaat door, elke keer als ik terug kijk op mijn leven is er weer een stukje persoonlijke ontwikkeling bij gekomen. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Veel praten en je gedachtes en angsten delen is iets wat voor mij heel moeilijk was. Maar dat heb ik mezelf aangeleerd en het gaat elke keer weer wat beter. Hoewel ik er nog lang niet ben maar wat is er mooier dan leren en ervaren en het delen van de mooie en moeilijke momenten in je leven.  

Voor de mensen die mij kennen zal de volgende zin erg “vreemd” overkomen, ik ben namelijk aan het lezen! Het boek wat ik nu net uit heb heeft als titel ‘Niet durven, toch doen!’ Nou…daar was ik wel eens even aan toe. De twijfels die ik nog heel vaak heb lijken dus helemaal niet zo gek. Het probleem wat ons geleerd is ‘ wees voorzichtig! Straks neem je de verkeerde beslissing!’ Een verkeerde beslissing! De gedachte alleen al bezorgt ons een doodsschrik. We zijn bang dat een verkeerde beslissing ons iets zal ontnemen, geld- vrienden-geliefden, status of wat de juiste beslissing ons ook zou kunnen verschaffen. Onze behoefte om volmaakt te zijn en om de afloop van gebeurtenissen te kunnen beínvloeden zorgen er samen voor dat we als de dood zijn om iets te veranderen of een nieuwe uitdaging aan te gaan.

Gister stond ik voor een moeilijke keuze, het voelde aslof het een zaak van leven en dood was. Ik kon absoluut niet kiezen….ik raakte verlamd bij de gedachte aan de gevolgen. Mijn gedachtes maakte me gek, moet ik het wel doen of niet? Stel dat ik het doe en er gebeurt iets? Wat denken mijn vrienden van me als ik dit doe? Doe ik de ander geen verdriet/ stel ik ze niet teleur wanneer ik het niet doe?  Wat deed ik? Ik keek naar het onbekende en probeerde de toekomst te voorspellen; ik probeerde alle krachten an buitenaf onder controle te krijgen, nu kan ik veel maar dit is natuurlijk nooit haalbaar. Het gevolg, ik heb de hele nacht liggen draaien en me zorgen maken. Ik verspil zo kostbare energie en voel me nog ellendig op de koop toe. Ik ben vandaag verder gaan lezen, en zo kwam ik tot de conclusie….

Ik moet niet uitgaan van “goed” of “fout” ik maak een beslissing puur uit mijn gevoel. Als mijn beslissing niet goed blijkt dan moet ik daar mijn les uit halen. Ik moet mezelf niet afhankelijk opstellen, als er mensen teleurgesteld in mij zijn is dat jammer maar niet onoverkomelijk! Ik doe de dingen zoals ik denk dat ze goed zijn, en als achteraf blijkt dat ik het toch beter anders kan doen….dan doe ik dat!

Niet hetgeen je meemaakt zorgt ervoor wie je bent,

Maar de manier waarop

Je ermee omgaat.